اگر در پي هر آمدني ، رفتني نبود و اگر همه چيز ثابت و پايدار بر سر جاي خود باقي بود ، آنوقت نه جاده ها ساخته مي شد و نه ساعتي اختراع مي گشت . براي خيلي از ما پيش آمده كه با يك اتفاق ساده آغازي بس شگرف نموده ايم و با رويدادي ديگر پاياني زيبا داشته ايم . اگر نياز به درد دل نبود و اگر ( ما ) معني نداشت آنوقت كلمه نيز اختراع نمي شد . مي گويند كلمه از آنِ خداست ، كلمه خود خداست و چه زيباست اين اولين خلقت زيبايي هاي بي كران حق ...

و چه زيباست تمامي لحظات هميشه عاشقانه اي كه با تداوم چرخش عقربه هاي خستگي ناپذير ساعت هاي جهان هرباره زاده مي شوند و همچون گلهاي هيمشه سرخ بر عشق خود شهادت مي دهند و چه به ياد ماندني است اين غروب هاي زيباي آفتاب در بيكران وسوسه هاي شيرين زمين و آسمان .

تبريز هميشه براي من زيبا و دوست داشتني بوده و هست . متولد شدم ، بزرگ شدم ، خنديدم ، گريه كردم ، شكست خوردم و پيروز شدم . هرگز از ياد نمي برم آن روزهايي را كه دست در دست عزيزاني كه هرگز از ياد نمي روند ، كوچه به كوچه اين شهر پرخاطره پرمخاطره را قدم زنان مي رقصيديم و هيچگاه نمي توانم فراموش كنم آن شبهاي پرستاره اي را كه برايم آغازهايي شد تا سحرگاهان زيبا را با تمامي وجود بدرونم راه دهم . وبلاگ ( سئوگي دونياسي ) در واپسين هفته خرداد ماه 1385 در سيستم بلاگفا راه اندازي شد . قبل از اين همين وبلاگ تجربه فعاليت در روي سيستم هاي persianblog.com  ، rivasblog.com ، blogsky.com و 20m.com را نيز داشته و آخرين سيستم همين بلاگفا مي باشد . اين وبلاگ توسط  من  و مدتي نيز توسط دختر جوان و پرتلاش آذربايجاني ، فرانك ائل قيزي (نويسنده كنوني وبلاگ elqiziyam.blogfa.com) اداره شد و پس از افتتاح وبلاگ دوباره من بر سرخانه قدمي خود برگشتم و مشغول تحرير شدم . در اين وبلاگ اشعار بسيار زيبا و منحصر بفردي از شعراي نامدار آذربايجان ، شعرهاي خود من ، ديكلمه هايي كه ديكلاماتور آنها خودم بودم و گاهاً عكس ها و طرح هاي گرافيكي به نمايش در آمد . دوستان بسيار زيادي لطف نمدند و از اين وبلاگ بازديد نمودند . نظر نوشتند و از مطالب اين وبلاگ استفاده نمودند كه جاي دارد از تمامي اين عزيزان كمال تشكر و قدر داني را نيز بنمايم.

متاسفانه مشغله هاي كاري و اجتماعي و همينطور به جهت در پيش داشتن مسافرتي 2-3 ساله نمي توانم پس از اين در خانه قديمي خود كه هر روز عاشقانه و مشتاقانه آب و جارو مي كردمش بنويسم . ولي به آن روز اميد دارم كه دوباره برخواهم گشت و با دستي پر ترانه اي خواهم ساخت براي بند بند و خشت خشت ديار زيباي تبريز . هميشه و هر همه جا به يادتان خواهم بود و هميشه دوستش خواهم داشت تبريز زيبايم را .

تا سلامي ديگر خدا نگهدار  ...